Na zdjęciach Gran Canaria wygląda łudząco prosto: trochę wydm, trochę palm, trochę kurortów. Po przylocie szybko pojawia się bodziec – świadomość, że to wyspa o trzech klimatach, kilku strefach krajobrazowych i zupełnie różnych „światach” w odległości godziny jazdy. Reakcja jest zwykle ta sama: plan z „kilku plaż i jednego miasta” rozsypuje się po pierwszym wjeździe w góry. Skutek długoterminowy bywa zaskakujący – Gran Canaria staje się wyspą, do której chce się wracać nie po all inclusive, tylko po kolejne zakręty, punkty widokowe i małe miasteczka, których nie udało się zobaczyć za pierwszym razem.
Południe wyspy: wydmy Maspalomas i plaże dla spragnionych słońca
Południe Gran Canarii to miejsce, gdzie większość osób zaczyna przygodę z wyspą. Nie bez powodu – tu jest najstabilniejsza pogoda, najmniej chmur i najwięcej klasycznych widoków „wakacyjnych”.
Symbolem regionu są wydmy Maspalomas. To nie jest zwykła plaża z kilkoma piaskowymi górkami. Rezerwat przypomina miniaturową pustynię, gdzie można iść kilkanaście minut tylko po to, by stracić z oczu hotele i poczuć się jak w innym kraju. Najlepsze wrażenie robi spacer o wschodzie lub zachodzie słońca, gdy piasek zmienia kolor, a wiatr wygładza ślady z poprzedniego dnia.
Obok wydm rozciąga się kilkukilometrowa plaża Playa del Inglés – Maspalomas. Na dłuższy spacer nadaje się doskonale: od zabudowanej części przy Playa del Inglés, przez bardziej dzikie fragmenty, aż po okolice latarni morskiej Faro de Maspalomas i promenadę z restauracjami.
Na południu sezon kąpielowy trwa praktycznie cały rok. Różnica między „zimą” a „latem” to zwykle nie temperatura wody, ale siła wiatru i liczba ludzi na plaży.
Dalej na zachód leży Puerto Rico oraz Amadores – spokojniejsze zatoki z łagodnym zejściem do wody. Amadores bywa dobrym wyborem dla osób, które chcą mieć bardziej osłoniętą plażę i turkusową wodę w stylu katalogowym, nawet kosztem większej „kurortowości” otoczenia.
Wewnętrze wyspy: góry, punkty widokowe i inne oblicze Gran Canarii
Wyjazd w środek wyspy to moment, w którym Gran Canaria przestaje być tylko „plażą z hotelem”. W ciągu kilkudziesięciu minut krajobraz zmienia się z pustynnego na górski, a klimatyzacja w aucie bywa zamieniana na dodatkową bluzę.
Roque Nublo i okolice – serce wyspy
Roque Nublo jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych miejsc na Gran Canarii. To charakterystyczna skała wznosząca się nad górami, do której prowadzi umiarkowanie wymagający szlak. Trasa zajmuje zwykle około godziny w jedną stronę, a po drodze otwierają się widoki na całą centralną część wyspy.
Przy dobrej widoczności na horyzoncie widać sylwetkę Teide na Teneryfie, co zawsze robi wrażenie – dwa wulkany w jednym kadrze. Sam szczyt wokół Roque Nublo to miejsce, które warto odwiedzić poza środkiem dnia. Rankiem bywa pusto, a zachód słońca zamienia całą okolicę w naturalny punkt widokowy z teatralnym światłem.
Niedaleko znajduje się Pico de las Nieves, najwyższy punkt Gran Canarii (1949 m n.p.m.). Dostępny jest niemal „z parkingu”, bez konieczności długiego trekkingu. To dobry wybór dla osób, które chcą poczuć klimat wysokich gór, ale nie planują długich górskich wycieczek.
Górskie drogi i małe miasteczka
Drogi w centrum wyspy potrafią zaskoczyć. Kręte serpentyny, uskoki i zmiany wysokości w krótkim czasie wymagają skupienia, ale odwdzięczają się widokami, których nie da się uzyskać na wybrzeżu. W wielu miejscach warto zatrzymać się na spontanicznym punkcie widokowym, zamiast gonić konkretny „obiekt” z przewodnika.
Po drodze dobrze jest zajrzeć do małych miejscowości, takich jak Tejeda czy Artenara. Tejeda uchodzi za jedno z ładniejszych górskich miasteczek, z klimatycznymi uliczkami, białymi domami i widokiem na Roque Bentayga. W sezonie kwitnienia migdałowców cała okolica zmienia się wizualnie – białe kwiaty kontrastują z surowymi górami.
Artenara z kolei jest znana z domów jaskiniowych. To dobra okazja, by zobaczyć, jak tradycyjnie wykorzystywano skały do budowy schronień, a nie tylko jako tło do zdjęć.
Północ i Las Palmas: miasto, fale i inne tempo wyspy
Północ Gran Canarii bywa chłodniejsza i bardziej wietrzna, ale rekompensuje to zupełnie innym klimatem – dosłownie i w przenośni. Stolica, Las Palmas de Gran Canaria, działa jak osobna rzeczywistość w stosunku do południowych kurortów.
Największe wrażenie robi Playa de las Canteras – miejska plaża, która potrafi zawstydzić wiele typowo „wakacyjnych” miejsc. Kilkukilometrowa linia brzegowa, promenada z knajpkami i naturalna rafa osłaniająca część akwenu sprawiają, że jednego dnia można tu plażować, surfować i spacerować do późnej nocy.
Warto też poświęcić czas na dzielnicę Vegueta, czyli stare miasto. Kamienice w kolonialnym stylu, katedra św. Anny, wąskie uliczki i place tworzą zupełnie inny obraz wyspy niż to, co widać przy basenie hotelowym. To dobre miejsce na spokojny spacer, kawę i wieczorną kolację w bardziej lokalnym klimacie.
Las Palmas to jedno z nielicznych miejsc na wyspie, gdzie można w jednym dniu popracować w kawiarni, popływać w oceanie i wyjść wieczorem do miasta, bez ruszania samochodu z parkingu.
Na północy, poza stolicą, ciekawą opcją są naturalne baseny skalne, np. w okolicach Puerto de las Nieves czy innych małych miejscowości. Kąpiel w spokojniejszej wodzie, otoczonej czarnymi skałami, robi inne wrażenie niż klasyczna plaża.
Południowy zachód: Puerto de Mogán i klify Atlantyku
Południowo-zachodnia część wyspy różni się od reszty przede wszystkim krajobrazem. Im bardziej na zachód od Maspalomas, tym więcej stromych zboczy, ciemnych skał i klifów wpadających wprost do oceanu.
Puerto de Mogán, określane czasem „małą Wenecją”, ma bardziej kameralny charakter niż duże kurorty. Niska zabudowa, kwiaty, mostki nad kanałami i marina tworzą miejsce, które nadaje się i na spokojny poranny spacer, i na wieczorną kolację z widokiem na zachód słońca. To jeden z przyjemniejszych portów na wyspie dla osób, które nie lubią wielopiętrowych hoteli.
Droga dalej na zachód, w kierunku Agaete (częściowo zamknięta i zastąpiona tunelem, ale wciąż dostępna fragmentami), uchodzi za jedną z bardziej malowniczych. Klify schodzące wprost do oceanu i ciemne skały robią spore wrażenie, szczególnie przy popołudniowym świetle.
Wnętrze zachodniej części wyspy: wąwozy, tamy i surowszy krajobraz
Jeśli czas pozwala, warto zajrzeć w rejony zachodnich dolin i zbiorników wodnych. Embalse de Soria czy Embalse de Presa de las Niñas to miejsca, gdzie Gran Canaria pokazuje bardziej surowe, czasem wręcz „dzikie” oblicze.
Dojazd do tych rejonów prowadzi wąskimi drogami, ale na miejscu czekają lasy sosnowe, skały i zbiorniki wodne, które w zależności od sezonu potrafią wyglądać zupełnie inaczej. To dobre kierunki dla osób, które chcą połączyć krótsze piesze wycieczki z odpoczynkiem z dala od zgiełku kurortów.
Miasteczka i ślady historii: od Gáldar po Agüimes
Gran Canaria to nie tylko natura. Na wyspie zachowały się ciekawe ślady prehiszpańskiej historii oraz kolonialnej zabudowy, które warto wpleść pomiędzy plaże i punkty widokowe.
- Gáldar – dawna stolica wyspy, z muzeum archeologicznym i stanowiskiem Cueva Pintada, gdzie można zobaczyć pozostałości osiedli rdzennych mieszkańców i malowidła naskalne.
- Agüimes – spokojne miasteczko we wschodniej części wyspy, z ładnie odnowioną starówką, kościołem i rzeźbami rozmieszczonymi po uliczkach.
- Teror – ważne miejsce pielgrzymkowe z bazyliką Matki Bożej z Pino i typową kanaryjską architekturą balkonów.
Wizyta w takich miejscowościach pozwala spojrzeć na Gran Canarię szerzej – nie tylko jako na wyspę rezerwowaną dla turystów, ale jako na miejsce z własną historią, religijnością i codziennością mieszkańców.
W miasteczkach w głębi wyspy tempo życia jest zauważalnie inne niż w kurortach. Warto założyć, że obiad z kawą i krótkim spacerem zajmie więcej czasu niż „szybkie jedzenie” przy plaży – i zwykle dobrze na tym wyjść.
Jak sensownie ułożyć plan zwiedzania Gran Canarii
Wyspa nie jest ogromna, ale różnorodność potrafi utrudnić wybór. Zamiast próbować „zrobić wszystko”, lepiej podzielić Gran Canarię na kilka logicznych kierunków i łączyć je zależnie od czasu.
- Południe + wydmy Maspalomas – na start, oswojenie się z wyspą i oceanem.
- Wyprawa w góry (Roque Nublo, Pico de las Nieves, Tejeda) – cały dzień z naciskiem na widoki.
- Las Palmas + północne wybrzeże – plaża miejska, stare miasto, naturalne baseny.
- Południowy zachód (Puerto de Mogán, klify) – spokojniejsze tempo i inne światło nad oceanem.
Przy dłuższym pobycie warto dorzucić zachodnie zbiorniki wodne i jedno–dwa miasteczka w głębi wyspy. W ten sposób Gran Canaria przestaje być „kolejną wyspą z ofert biur podróży”, a zaczyna przypominać kontynent w miniaturze – z własnym rytmem, zaskoczeniami i miejscami, do których planuje się wrócić jeszcze przed wylotem.